Գործնական քերականություն

1․ Կետադրի՛ր հատվածը

Ադամը շնչասպառ վազում էր՝ շուտով հասնելու գեղեցիկ քարերի ձորը:

Գնացել, կանգնել էր ճանապարհի վրա՝ եկող-գնացողի հետ մի քիչ զրույց անելու:

Եղնիկը հանկարծակի մի ոստյունով ցատկեց լուսամուտի գոգը՝ աչքերը հառելով խավարին:

Մի օր մեղմաշունչ մի քամի, Նուբիական բարձունքներից վար սահելով, իջավ ոսկեալիք Նեղոսի ափերը և մի վայելչակազմ ու դեռատի արմավենու ոտների տակ փռվեց հևիհև:

Նա ճամփա ընկավ՝ մի ուրիշ, մի լավ աշխարհ գտնելու:

2․ Տրված հարակատար դերբայները տեղադրի՛ր կետերի փոխարեն

Երբ արդեն ամեն ինչ ասված էր, բոլոր պատվերները տրված՝ մոտեցավ մեքենային:

Վարպետի կառուցած բոլոր կամուրջները մինչև այսօր կան:

Երբ արքայի հրամանով տնկված անտառը մի քիչ մեծացավ, այնտեղ վայրի կենդանիներ էլ բաց թողեցին:

Աշխարհում մի մարդ միայն կարող է օգնել քնած գեղեցկուհուն:

Այս կողմերից մի քանի տարի առաջ հեռացած մարդիկ մեր ավանը չեն ճանաչի:

Հեղեղի բերած տուփը ոչ մի կերպ չէր բացվում:

3․ Տրված ենթակայական դերբայներով նախադասություններ կազմի՛ր

Սեղանին դրված է այս գիրքը գրող հեղինակի նոր աշխատությունը:

Այս շենքը կառուցող վարպետները մեծ փորձ ունեն:

Սխալները ներող մարդիկ միշտ հարգանքի են արժանանում:

Սարն ի վեր բարձրացող ճանապարհը շատ ոլորապտույտ էր:

Տեսարանով հիացող զբոսաշրջիկները լուսանկարում էին բնությունը:

4․ Ընդգծված հարակատար դերբայները դարձրո՛ւ դիմավոր բայեր

Անձրև, որ վտանգավոր էր դարձել ցանքերի համար:

Լեռնագագաթներ, որոնք պատված էին մառախուղով:

Ջրվեժը, որ նկարագրել էր ճանապարհորդը:

Մարդ, որ ընկել էր դժվարին կացության մեջ:

Չորքոտանին, որ գիշերները այցելել էր մեր այգին:

Վտակ, որ սկիզբ էր առել անտառից:

Դիմավոր ձևերը կազմվեցին վաղակատար դերբայով և օժանդակ բայով:

5․ Ընդգծված անորոշ դերբայը դարձրո՛ւ դիմավոր բա՛յ

Կանգնեց անկյունում, որ նրան նորից տեսնի:

Խոսեց այն մասին, թե ինչպես հասցնի նամակը:

Վազեց, որպեսզի մի քանի վայրկյան շահի:

Սպասեց, մինչև իրերը բերեն:

Հանդիպեց, որպեսզի մի քանի քայլ հեռանա:

Երբ հոսանքի ուղղությամբ ցած էր վազում, տեսավ:

Խոսեցին այն մասին, որ ջուրը պակասել է:

Ստացվեցին ըղձական և սահմանական եղանակների դիմավոր բայաձևեր:

6․ Պատմությունը դարձրո՛ւ ներկա ժամանակով

Մեր կապիկը մի աֆրիկացուց ենք ձեռք բերում, որը վառ անհատականությամբ ու յուրահատուկ հումորով օժտված մի էակ է: Ամեն օր նրան դուրս ենք տանում ու կապում ծառին: Առաջին երկու օրը խելոք նստում է տան մուտքի մոտ, ու նրա կողքով չընդհատվող հոսանքով անցնում են որսորդները, մեզ սննդամթերք բերող պառավ կանայք, խումբ-խումբ վազում են խխունջներ ու միջատներ բերող փոքրիկ տղաներ: Մենք ենթադրում ենք, որ այդ անդադար շարժումը կզվարճացնի ու կհետաքրքրի կապիկին: Այդպես էլ լինում է: Նա շատ շուտ գլխի է ընկնում, որ պարանի երկարությունն իրեն թույլ է տալիս թաքնվել բակի դռնակի մոտ, և օգտվում է դրանից: Հենց որ ոչինչ չկասկածող մի աֆրիկացի բակ է մտնում, կապիկն իսկույն դուրս է ցատկում դարանից ու բռնում խեղճի ոտքը: Հետն էլ այնքան սոսկալի ճղճղոց է գցում, որին նույնիսկ ամենապինդ նյարդերն ունեցող մարդը չի դիմանում: